Twoja rezerwacja została odwołana

Po raz pierwszy od dawien dawna nie wiem, co napisać. Nie wiem komu i z czego właściwie się zwierzyć. Jestem w ciężkim szoku, tonę w mieszance rozmaitych emocji. Zatrzymałam całą machinę planów i działań. Wycofałam, co tylko mogłam, a nie wszystko mogłam, więc wiem, że jakieś straty na pewno będą. Wydają się one jednak niczym w porównaniu do tego, co mogło się stać.

Nie umiem powiedzieć, co zadziało się bardziej – koszmarny pech do identycznej historii, którą już przerabiałam, czy może wielkie narodziny mojej asertywności i obrony swoich granic?

Nie umiem powiedzieć, czy powinnam się cieszyć, czy płakać.

Znów zrobiło się szaro. To co wydawało się blaskiem słońca było tylko światłem nadjeżdżającego w tunelu pociągu, przed którym uskoczyłam w ostatniej chwili. Nie spodziewałam się, że w tym tunelu może pojechać jakiś pociąg. Że tam w ogóle są tory.

Z drugiej strony aż tak zdziwiona nie jestem. Za dużo już w życiu traum doświadczyłam, aby się dziwić.

Dlatego tak bardzo boli to, że nie mogę się dziwić. Nienormalność i anomalie są nową normalnością.

Kiedy nagina się swoje granice, robi wyjątki, przymyka oczy, to wówczas bardzo boli. Ale, gdy się ich broni to też boli, bo trzeba się pogodzić ze stratą, która może być tego efektem. I ja wiem, że taka strata to nie strata. Lecz jeśli zdążyło się narodzić zaangażowanie, to nie będzie łatwo zaakceptować tej sytuacji. To nie tyle żal po stracie kogoś, kto okazał się nas niegodnym, co bardziej żal po utracie nadziei.

I to potworne przekonanie, że znów to samo. Że prześladuje jakiś pech.

Z duchowego punktu widzenia to świetna lekcja i egzamin poprawkowy. Żaden pech tak naprawdę.

Chyba w końcu go zdałam.

Lecz nie umiem się na razie z tego cieszyć.