Dark side

Przypomniało mi się, jak to jest być czarną owcą w rodzinie. A właściwie zostało mi to przypomniane. Bo każda rodzina ma tę swoją ciemną stronę – kogoś odklejonego, kto jeździ jakby miał siedem żyć, ma tatuaże, kolczyki, wydaje za dużo pieniędzy, ciągle gdzieś podróżuje, a jego życie miłosne to pasmo dram. I ja oto jestem godną reprezentantką owej ciemnej strony.

Tylko, że jakoś ostatnio zapomniałam, jak bardzo jestem dumna z bycia odmieńcem. Ugrzeczniłam się i zaczęłam iść drogą rozsądku, logiki oraz praw, wedle których żyć trzeba tak, by ludzie nie gadali. I to największa krzywda, jaką sobie mogłam wyrządzić. Kurwa… tkwię przez to w pierdolonej depresji, zrezygnowałam ze wspaniałego uczucia bo było poza „standardami” i jedyne co robię, to ryczę wieczorami w ciszy, żeby nikt nie widział i nie słyszał oraz wypisuję tutaj te słowa ciężkie, jak ołów.

W dzień zakładam maskę i zbroję. Jestem żywiołowa, uśmiechnięta i we wszystkim zorganizowana. Ale to, co dzieje się w środku… Tego nawet nie jestem w stanie dobrze opisać, choć zazwyczaj z opisywaniem rzeczy dobrze mi idzie. Gdy zapada zmrok generują się potwory, jak w Minecrafcie i mnie oblegają ze wszech stron. Wtedy maska i zbroja są już zużyte. Nie działają. Nie mam na nic siły, poza płaczem.

Wstydzę się tego, co zrobiłam. Nigdy więcej nie chcę już chować swojego prawdziwego „ja”.

Wstydzę się tego, co Jemu zrobiłam. Nie śmiem się odezwać, choć pragnę tego najbardziej na świecie. Moje serce krwawi.

I mam ochotę zrobić coś szalonego. Coś pojebanego. Coś tak bardzo mojego.

Ujrzałam wczoraj TikToka z kołem fortuny, gdzie na większości pól były horrendalne kwoty pieniężne, ale jedno z tych pól było oznaczone hasłem „śmierć”. I padło pytanie: czy zakręciłbyś kołem? Zaskoczyłam samą siebie odpowiedzią. Bez wahania uznałam: Nie! Ciekawe, bo sądziłam, że jestem w depresji i śmierć jest moim pragnieniem.

Ale nie jest.

Nie pragnę śmierci ani pieniędzy.

Pragnę tylko miłości.

If you are… know that I never really left. I just didn’t know how to stay.